เริ่มต้นความทรงจำ

วันที่สามสิบ มกราคม ปีเฮย์เซย์ที่สิบเก้า

กำลังคุยโทรสับกะเอ้อยู่ แล้วก็เล่นเอ็มกะเอ้อยุ่ แค่เอ้สองคนนี้ เป็นคนละคนกัน

คุยโทรสับ ก็เหมือนไม่ได้คุย เอ้ดูหนังอยุ่ ได้ยินเสียงกรึ๊ดเป็นระยะๆ เห็นว่าเรื่องผีคนเป็น

คงจะน่ากลัวนะ

คุยเอ็มกะเอ้เรือง ไปคาราโอเกะกัน

ถ้าหนิงกลับไทยไปให้มันพาไปคาราโอเกะ ที่มีเพลงญี่ปุ่นด้วย

อยากกลับบ้านเร็วๆจัง

อยุ่ตอนนี้เหงามากๆ

คิดถึงพ่อกะแม่กะพี่

แมวมิ้มมิ้ม (แล้วก็ลูกของมันอีก หลายตัว)

ที่เริ่มเขียนบล็อกใหม่วันนี้เพราะว่าอยากเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ

อยากให้ชีวิตมีอะไรที่สดใสกว่านี เลยใช้สีชมพู

เพราะถ้าเป็นความรู้สึกตอนนี้ คงเป็นสีเทา เบอๆ เพราะว่าสายตาไม่ค่อยดีแล้ว

พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายแล้ว จบซะที

แต่มีรายงานอีกหนึ่ง สู้ดิวะ แค่นี้ไม่ตายหรอกคนเรา

เฮ้อๆ

ถอนหายใจ ทำให้ความสุขหายไป จริงหรือเปล่านะ

.

.

.

ฝันดี

エイちゃんへ。。

　今、映画を見てるのね。楽しそうだけど、あたしは絶対耐えられない。怖いから。

急にエイちゃんとの電話が切れちゃった！！どうした？？あたしが黙ってたから？

だって、エイちゃんもいつもそうじゃない？

黙ってて、ずっと黙ってて。だから、あたしは静かな雰囲気が大嫌い！！！

じゃ、お休み。。